אַ שטילער אָרט וווּ מען ווערט געהערט

וואָס איז דער אָרט

גאָט הערט דיך איז אַ שטילער, פּשוטער צימער אויפֿן אינטערנעץ וווּ יעדער קען אַוועקלייגן וואָס ער טראָגט. אַ תּפֿילה, אַ דאגה, אַ צער, אַ דאַנק. מען דאַרף נישט קיין קאָנטע, קיין נאָמען און קיין רעליגיע. נאָר עפּעס אויפֿן האַרצן. שרײַב עס, שיק עס, און לאָז עס גיין.

דאָס וואָרט „גאָט“ ווערט דאָ גענוצט ווי אַ ברייט, מכניס־אורח וואָרט — גרויס גענוג צו האַלטן אַלץ וואָס עס מיינט פֿאַר דיר, אָדער גאָרנישט. דאָס איז נישט קיין אָרט פֿון דאָקטרין. דאָס איז אַן אָרט פֿון שטילקייט.

ווער לייענט די בשׂורות

דײַן בשׂורה ווערט אָנגענומען פּריוואַט. זי ווערט קיין מאָל נישט פֿאַרעפֿנטלעכט און קיינעם נישט געוויזן — סײַדן דו אַליין קלײַבסט זי צו טיילן. אויב דו ווילסט, קענסטו טיילן אַ תּפֿילה אויף דער תּפֿילה־וואַנט אַנאָנים, כּדי אַנדערע זאָלן זי האַלטן מיט דיר. אַניט בלײַבט דײַן בשׂורה צווישן דיר און דער שטילקייט וועמען דו האָסט זי אָנפֿאַרטרויט.

מיר טענהן נישט אַז מיר ענטפֿערן אויף תּפֿילות און מיר רעדן נישט אין קיינעמס נאָמען. מיר האַלטן פּשוט דעם צימער אָפֿן — און היטן אים זיכער.

יעדער גלויבן איז ברוך־הבא

דאָ שרײַבן מענטשן פֿון יעדן גלויבן, און אָן גלויבן. עס זײַנען נישטאָ קיין סימבאָלן אויף די ווענט און קיין באַדינגונגען בײַ דער טיר. וואָסער טראַדיציע עס האָט דיך געפֿורעמט, אָדער קיינע, געהערסטו צו דעם צימער פּונקט אַזוי ווי דו ביסט.

פּריוואַטקייט, מיט פּשוטע ווערטער

מיר פֿרעגן נישט דײַן נאָמען. מיר פֿאַרקויפֿן גאָרנישט, ווײַזן נישט קיין רעקלאַמעס און טיילן נישט דײַנע ווערטער. בשׂורות ווערן זיכער אָפּגעהיט, און אַלץ אויף דער תּפֿילה־וואַנט איז פֿון גרונט אָן אַנאָנים: קיין בשׂורה קען מען נישט נאָכשפּירן צום שרײַבער. דו קענסט דאָ שרײַבן אַזוי פֿרײַ ווי אין דײַן אייגן האַרץ.